گزارش آکادمیک

آدورنو در "تربیت پس از آشوویتز" می نویسد: ورزش دوپهلو است. از یک طرف می تواند از طریق بازی جوان مردانه تاثیرات ضد بربری و ضد دگر آزاری داشته باشد، حس جوانمردانه، و رعایت کردن حال ضعیفان. و از طرف دیگر می تواند در اشکال متفاوت خشونت، بی رحمی، دگرآزادی را در افرادی که تن به نظم و تحرک ورزشی نمی دهند و تنها آن را تماشا می کنند ایجاد کند، آنهایی که در کنار گود فریاد می زنند. (صص 196-197)

این نگرشی جالب است که در سال 1967 توسط او ارائه می شود. ورزش کردن امری با ارزش است، ولی تماشاگر بودن اغلب منجر به طلب خشونت می شود و تماشاگر ورزش بودن باعث می شود که تماشاگران به به اوباش تبدیل شوند. در زمانی که این اثر نگاشته شده، هنوز ورزش هایی مانند کشتی کج و امثالهم رواج امروزی را نداشته اند، شاید اگر این ورزش های گلادیاتوری را نیز در نظر می گرفت حلقه اوباش گسترده تر می شد.

Theodor W. Adorno, "Education After Auschwitz" in Critical Models: Interventions and Catchwords(Columbia UP, 1998, tr. Pickford